ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੱਖ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੱਖ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੁੜ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਨ ਲਾ ਬੈਠਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੱਖ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਦੁਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਦੱਖ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕਸ਼ਟ ਰੂਪ ਰੋਗ ਨਾਲ ਘਲ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਜ਼-ਬ-ਰੋਜ਼ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।" ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਘਲ ਗਿਆ ਹੈ।" ਪਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ (ਦੱਖ) ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮੈਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਘਟੇਂਗਾ; ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਵਧੇਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੀ, "ਜੋ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲੇਗਾ।" ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਇੱਥੇ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡੋਦਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, "ਤੂੰ ਮਨੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ; ਇਸ ਮੌਨਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੌਤ ਹੀ ਭਲੀ ਹੈ।" ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰੀਹਵੀ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਾਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀ ਲਏਗੀ।" ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤਰੀਹਵੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਧਿ ਸਮੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ—ਉਹ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਉੱਥੋਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਲੋਕ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਅਰਬੁਦਖੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਇਕੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਿੰਡੋਦਕਾ ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ' ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ, ਮਾਂ ਸਾਰਸਵਤੀ ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਕਲਿੰਗ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।