ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਰੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤਮ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਵਰਾਹਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ' ਨਾਮਕ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭਾ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ। ਰਾਜਨ, ਦੱਖ ਦੇ ਵੀਹ ਸੱਤ ਧੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਸਨ। ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਭਲਾ ਕਰੋ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ।" ਦੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਦੱਖ ਚਲੇ ਗਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੁੜ ਰੋਹਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਨ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਖ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਮਰੇ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਦੱਖ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਤੂੰ ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।" ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮੈਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਹੀ ਕਰ। ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਘਟੇਂਗਾ; ਜਦ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਵਧੇਂਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਚ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਇੱਥੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਗਯਾ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿੰਡੋਦਕ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਓਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਸ੍ਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਵੈਰਾਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਾਂ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੌਤ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਇਸ ਮੂਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ।