ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਯਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਪਰ ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਮ—ਜੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਪ੍ਰਥਵੀ ਉੱਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।" ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਲਿਆਂ ਜਾਵੇ।" ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤੀਸਰੇ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪੁਸਤਕ, ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਵਾਚਕਾਂ ਵਿੱਚ, "ਯਮਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ" ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵਰਾਹਾ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਭੂਮੀ—ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ—ਸਦਾ ਵਾਸ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਵਰਾਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ auspicious ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹਰੀ, ਤੂੰ ਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਇਥੇ ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿ। ਮੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਥੇ ਸਦਾ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਨਮਨ ਰਹਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਜਲ ਬਹੁਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਿਤਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਥੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਤਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਸਰੇ ਅਰਬੁਦਾ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪੁਸਤਕ, ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਵਾਚਕਾਂ ਵਿੱਚ, "ਵਰਾਹਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ" ਨੌਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭਾ ਮਹਾਨ ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਈ। ਰਾਜਾ, ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਕੁੱਲ 27 ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਰਮਾ ਸਦਾ ਰੋਹਿਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ: "ਸਾਨੂੰ, ਜਨਮ ਦੇਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਪਤੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੋ।" ਦਕਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖੋ।" ਫਿਰ, ਚੰਦਰਮਾ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਕਸ਼ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦਰਮਾ ਫਿਰ ਰੋਹਿਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਦਕਸ਼ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਅਸਮਤੀਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਦਕਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚੰਦਰਮਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰਿਆ।" ਇਸ ਲਈ, "ਤੂੰ ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਚੰਦਰਮਾ ਹਰ ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਗਿਆ। "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੀਸਰੇ ਅਰਬੁਦਾ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪੁਸਤਕ, ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਵਾਚਕਾਂ ਵਿੱਚ, "ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕਥਾ" ਵੀ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।