ਉੱਚਤਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈਂ?” ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ? ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭੱਦਾ, ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।” ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੋੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨਾਮਕ ਇਹ ਤੀਰਥ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ Pulastya ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਲੰਗੜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੰਗੁ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਚਯਵਨ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ।’ ਪੰਗੁ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ‘ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਲੰਗੜਾਪਣ ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਥੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਰਹੇ।’ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ।’ Pulastya ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਸਿਰਫ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।’ ਇੱਥੇ, ਪੰਗੁ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਸੱਤਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਸੱਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ 81,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। Pulastya ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਯਮ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਲਾਲਚੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੱਗੀ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਝੀਲ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆਲ, ਮਗਰਮੱਛ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।