ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।” ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ—” ਤਾਂ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਾ ਚਾਹੇ ਨਤੀਜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ। ਜਦ ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਣ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਇਸ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਉਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।” ਜਿਸ ਵਰ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।” ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ—” ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਘੱਟ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇਗਾ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਲਖਿਲਿਆ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਕਿਰਾਤ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਸੀ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਹੇ ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਦੇਖਿਆ ਹੈ—” ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਓਸ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਲੇਸ਼ ਪਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਨ-ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਅਤੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਸਥਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।