ਇਹ ਕਥਾ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁੱਭ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਕੀੜੇ, ਪਰਵਾਨੇ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ—all—ਇਸ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਿਉਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ’ਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਲੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਵਿ্ণੂ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਜਨਮ ਲਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਤਿਲਕ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ—ਇਹ ਤੀਰਥ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦਾ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਦ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੱਟ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਵੇਖੀ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਵੀ, ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਚਲਾਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਚਟਕਾਈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਤਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਭਾਗ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।" ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯੋਗ-ਗਿਆਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਾਣਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਵੀ ਸਮਝਾਓ।" ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।