ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਅੰਗਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਹਰ ਇਕ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਫਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪੱਥਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਉਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਜਿਹੜਾ ਰੋਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਦੂਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ—ਇਸ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਲੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਿਣੁ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਨਮਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਤਿਲਕ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਤੀਰਥ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਦ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਰਿਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਘੱਟ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਿਆਂ, ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਪੱਤੇ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੋਮਣੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਅੰਬਰਿਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ ਵੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਣੁ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤਰ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੀ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਭੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਜਾਣ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਵਜ੍ਰ ਹੰਕਾਰਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਾਟੇ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਵੱਡੇ ਉਲਟ-ਸੁਲਟ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।