ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਫਲ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ—ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਾਲਾ—ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: “ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਜੋ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਦੁਆਰਾ, ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਫਾ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਪੱਥਰ ਸਾਰੇ ਸਾਂਪ ਦੀਆਂ ਸਾਂਪ-ਖੋਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਰਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੂਤ-ਪਰੇਤ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਪਖੀ, ਪਸ਼ੂ—ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਿਉਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬਲੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜਨਮ ਲਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤਿਲਕਾ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸਭ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੇ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਭੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਕੇਵਲ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧਕ। ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।” ਇਹ ਹੈ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ।