ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਪੂ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਆਭੀਰੀ ਔਰਤ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਊਂਟ ਅਰਬੁਦਾ ਉੱਤੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਗਈ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਦਲਾਅ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾਗਕੰਨਿਆ, ਜਾਂ ਸਿੱਧਾ, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰੀ?" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਭਾਲੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਔਰਤ ਤਾਂ ਫਲ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਉਹਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ?" ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਹੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਔਰਤ ਨੇ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਆਭੀਰੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦਾ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਫਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੱਥਰ ਸ਼ੰਖ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਤਾਨਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਭੂਤ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਲਾਭ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਐਸੀ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਇਹਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਬਲੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਨਮ ਲਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰੀ ਜਨਮੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਿਲਕ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।