ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਫਲ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁੱਲ-ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇੱਕ ਐਸਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫਲ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਦਿਆਂ, ਲਿੰਗ ਅਚਾਨਕ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਵਾਣੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਗਯਾ ਜੀ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਏ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਤੇ ਉੰਗਣ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਪੁ ਨਾਮ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਆਭੀਰੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਕਰੂਤ ਸੀ, ਮਾਊਂਟ ਅਰਬੁਦਾ ਉੱਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਗਈ। ਇਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਨਾਾਗ-ਕੰਨਿਆ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰੀ? ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੁਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਔਰਤ ਫਲ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਰੂਪ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਐਸੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲੇਗੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਆਭੀਰੀ ਨੇ ਇਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਜਲ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੱਥਰ ਸੱਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਉਹ ਜਲ, ਜਿਸ 'ਚ ਤਿਲ ਪਏ ਹੋਣ, ਪੀ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।