ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਟੱਕਿਆ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ, ਨੰਦੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੀ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਤਦ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ। ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਅਤੇ ਬੁੱਢੇਪੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਇੱਥੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੀ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਹੋਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਪਰਧਾ ਅਤੇ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਪਰਮ ਦਇਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਈ। ਤਦ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਸਥਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਚਾ ਫਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ। ਨੰਦੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਕਰੋੜ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਰੋੜ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।" ਅਚਾਨਕ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਹ ਪੁੰਨ, ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਵਪੁ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਆਭੀਰੀ (ਗੁਆਂਢੀ) ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਿਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੈਨਾ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ, "ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਨਾਗੀਣੀ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ?" ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ ਲੜਕੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਆਸਥਾ, ਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।