ਇਹ ਕਥਾ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਅਵਧੀ ਅਠ ਲੱਖ ਚੌਂਸਠ ਹਜ਼ਾਰ (864,000) ਸਾਲ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਅਵਧੀ ਚਾਰ ਲੱਖ ਬਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ (432,000) ਸਾਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਚੌਂਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਲਾਲਚ, ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਜਗਿਆਂ ਵਿੱਥੇ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿਆਸਰੇ ਯੁਗ ਨੂੰ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਪਾਠ, ਯਗ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਯੁਗ। ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਘੱਟ ਦੇਣ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਰਨ ਅੰਤਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹੀਏ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਕਲੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ 'ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ' ਅਰਬੁਦਾ 'ਤੇ ਵਸ ਗਏ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਰਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਹੋਈ। ਇਕ ਧਰਮਕ ਮਾਨਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਤ (ਬਿਲੀਰੁਬਿਨ) ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ 'ਚ ਚਮਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ—ਇਸ ਤਪਵਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਏ। ਤਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਸਕ (ਸ਼ੰਭੂ) ਕੋਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਖ਼ੂਨ ਪਿੱਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਕਨਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਵੇਖੋ।