ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਭੀ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ। ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵਡੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਪਾਲਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਉਪਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਢਿੱਡ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੇਦਾਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੇਦਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੁਲੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਦਾਰ ਨਾਮਕ ਕੁੰਡ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਕਲ ਕੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਹੁਣ, ਕੇਦਾਰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਕੇਦਾਰ ਆਦਿ ਦੇਵ-ਸਥਾਨ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਚੌਂਹ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਅਠਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਉਮਰ ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਸਾਲ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਅੱਠ ਲੱਖ ਚੌਂਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਚਾਰ ਲੱਖ ਬਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਪਾਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਥੇ ਲਾਲਚ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਫਿਰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਵ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਤੀਜਾ ਯੁਗ ਦੁਆਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।