ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਦ, ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਅਕਾਲ ਪੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ‘ਮੈਂ ਇਹ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਾਂ।’ ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ। ਪਰ, ਅਕਾਲ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਕਮਲ ਨਹੀਂ ਵਾਟੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਇੱਕ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਪਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਜਾਗਰਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨਾਗਵਤੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਦਾਸੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਅੱਜ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਹੈ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਰਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਮਲ ਵੇਚ ਕੇ ਕੁਝ ਸੋਨਾ ਲੈ ਲਓ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਜਦੋਂ ਸੋਨਾ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਵਾਸ ਤਾਂ ਮਜਬੂਰੀ ਵਸ਼ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਹ ਸੋਨਾ ਇਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਤੁਸੀਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਡਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਅਜਪਾਲਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜਨਮੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੇਦਾਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਕੇਦਾਰ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਣ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਿਨ ਕੇਦਾਰ ਲਈ ਰਾਜਸੀ ਯਾਤਰਾ ਜਰੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਾਘ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਨਾਮਕ ਕੁੰਡ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੋਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਕਲ ਕੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।