ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਮੁਚਿ ਸੀ। ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਭਦਰਕਰਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਾਮੁਚਿ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਭਦਰਕਰਨ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੈਤਯ ਭਾਰੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਭਦਰਕਰਨ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਇਥੇ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਓ।" ਹਰਾ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਸ ਝੀਲ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਵਨਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਸ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਤਿਨ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋ ਕੇ ਭਦਰਕਰਨ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਏਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਾਪਰੀ ਸੀ," ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੋਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਪਾਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਨਾ ਹਾਥੀ ਸੀ, ਨਾ ਪੈਦਲ ਫੌਜ, ਨਾ ਘੋੜਸਵਾਰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਨਿਆਂਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲ ਚਾਹੀਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ੍ਹਦੇ, ਫਸਲਾਂ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਕ ਦਿਨ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਸਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਜਦ ਕਥਾਵਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਉਤਸੁਕਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ?" "ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਜਾਣਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਦੁਰਭਿੱਖ ਪਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਾਂ।' ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਪਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹ ਕਮਲ ਲੈਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਧੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਠਹਿਰ ਗਏ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ।