ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ, ਸ਼ੌਨਕ, ਹਾਰੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਲਾ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਜਲ ਨਹੀਂ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ?" Veṇu ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਰ ਅੱਜ, ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।" Pulastya ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ Veṇu ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ Veṇu ਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਕਈ ਪੱਥਰ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ Pinākin ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਦਰਕਰਣ ਗਣ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਸੀ, Namuci, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਭਦਰਕਰਣ ਨੇ Namuci ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। Namuci, ਭਦਰਕਰਣ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚੁਣੋ, ਕੋਈ ਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।" ਭਦਰਕਰਣ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਵੱਸੋ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।" ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਝੀਲ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਜਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਭਦਰਕਰਣ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਬਜਾਇ, ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ। Ajapāla, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਨਾ ਹਾਥੀ ਸੀ, ਨਾ ਪੈਦਲ ਫੌਜ, ਨਾ ਘੋੜਸਵਾਰ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਕੋਈ ਟੈਕਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਆਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।