ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤਰ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਾਮਦੇਵ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਾਮਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾ।" ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਮਾਵਸਿਆ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ! ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਇੱਕ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੋਤਾ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੇਣਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਨ ਫੁੱਲ, ਨ ਧੂਪ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ। ਨਾਰਦ, ਸ਼ੌਣਕ, ਹਾਰੀਤਾ, ਦੇਵਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਜਪਦੇ, ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ? ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੀ ਹੈ!" ਰਾਜਾ ਵੇਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਹੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੋਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਪਰ, ਅੱਜ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵੇਣੁ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਜਾ ਵੇਣੁ ਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ ਅੱਜ ਵੀ, ਕਈ ਪੱਥਰ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਭਦਰਕਰਨ ਗਣ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਕੰਦਾ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।