ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਵਾਂਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ—ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਇਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਯਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਯੱਗਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਰੁੰਦਤੀ ਜੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਚਪਨ, ਜੁਆਨੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਥੇ ਨਿਵੇੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੁੰਨਮ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵਾਮਦੇਵ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੇ ਮਨੋਯੋਗ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।" ਉਥੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤੋਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੋਸਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤੋਤਾ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਰਾਜਾ ਵੇਨਾ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਨਾ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਧੂਪ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੌਨਕ, ਹਾਰੀਤ ਅਤੇ ਦੇਵਲ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ, ਕੁਝ ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ! ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਤਦ ਰਾਜਾ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਇਥੇ ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ—ਤੋਤਾ—ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਉਥੇ ਵਾਪਰੀ, ਜਿਥੇ ਭਗਤੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।