ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਯਜ੍ਞ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਵਾਓ, ਵਿਅਰਥ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਯਜ੍ਞ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੱਖਿਣਾ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ—ਉਸ ਯਜ੍ਞ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਯਮ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਪਨੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਖਿਣਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਦੱਖਿਣਾ ਦੇ," ਤਾਂ ਰਘੁ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਰਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਿਲਕਤ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਖਿਣਾ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਯਮ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਘੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਤ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਰਘੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਿਲਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਖਿਣਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਘੁ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ। ਰਘੁ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਖਾਨ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਹਰ ਸਾਲ ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਝ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਚੇਲੇ ਕਉਤਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਉਤਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੜੀ ਔਖੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਗਰਮ ਖੀਰ ਦੇਵੋ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਖੀਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਖੀਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਿਹਾਰਿਆ। "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਕ ਪਲ ਠਹਿਰੋ, ਮੈਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ," ਆਖ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਉਤਸ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਦੱਖਿਣਾ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੱਖਿਣਾ ਹੈ—ਹੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਹੁਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ।