ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੱਚਾ ਜਲ ਦਾ ਧਾਰਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਹੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਨੇਹ ਤੇ ਮਿਤਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਦਾ ਵੱਸਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੰਜਣੀ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਸਿਰਫ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਰ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਚੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੋੜ-ਰਹਿਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਮੈਂ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੈਕਫਰੂਟ, ਚੰਪਕ, ਆਮ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੁ, ਬਿਲਵਾ ਤੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਪੁਰਸ਼ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਪੂਰੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਲ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਜਲ 'ਚ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: "ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸੁੱਚਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਮਰ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੂਖਮ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ, ਮੰਗਲ-ਸਰੂਪ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰੂਪ, ਸੁੱਚਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੋੜ-ਰਹਿਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਲਿੰਗਾ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਬ ਹੈ; ਜੋ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ੁੰਨੀ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗਾ ਉੱਥੋਂ ਉੱਭਰਿਆ। ਇਸ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦੀਵ ਰਹੀ।