ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮুনি ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਗ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮਿੱਤਰ, ਆਜ ਇਥੇ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਰਹੋ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਭਰਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੇਰੀ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮুনি ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।” ਅਰਬੁਦਾ ਪਰਬਤ, ਜਿੱਥੇ ਰੱਈਵਾਂ ਅਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮুনি ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਢਿੱਠੇਵਾਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਝਰਨਾ ਇਥੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਮুনি ਜੀ, ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਇੱਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਵੇਗੀ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਪੰਜਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਪਦਵੀ ਪਾਉਣਗੇ।” ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਬੱਚੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।” ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੋ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇ।” ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਜੈਕਫਰੂਟ, ਚੰਪਕ, ਆਮ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਬਿਲਵਾ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਸੀਸ਼ਠ ਮুনি ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕੀਤਾ। ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੂਨੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ: ‘ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਅਮਰ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਗੁਣਾਤਮਕ ਤੇ ਸੂਖਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।