ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਨਾਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖ ਵੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਇਕ ਨੇ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਖੱਡ ਹੈ—ਉਹਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਰ ਦੇ।" ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ, ਧਾਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦੇ ਡਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਖੱਡ ਭਰੋ। ਉਹ ਖੱਡ ਭਿਆਨਕ ਲੋਕਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਭਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਸੰਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।" ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਗ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮਿਤ੍ਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅੱਜ ਇਥੇ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਰਹੀਂ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਯਾਰੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨਿ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੁੱਖ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮੁਨਿ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੱਡ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਾਗ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਧਾਰਾ ਜੋ ਇਥੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਥੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗਾ।" "ਇਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਕੇਵਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਰਮਾਸੀ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੇ ਇਥੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਮੁਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।" ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਇਥੇ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਕਦੇ ਨ ਛੱਡੇ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ।" ਉਸ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੈਕਫਰੂਟ, ਚੰਪਾ, ਆਮ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੁ, ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨਿ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁਣਧਤੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਧਣਯੋਗ ਮੁਨਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।