ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਖੱਡ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਇਸ ਖੱਡ ਨੂੰ ਭਰੋ, ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਹੁਣ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਤਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਸੀਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਇਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਅਰਬੁਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨਾਕਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਵੀ।“ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਉਥੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਖੱਡ ਹੈ—ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਭਰ ਦੇ। ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ, ਧਾਵਾ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ।” ਪਰ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਉਥੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਿੱਲ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਸੀਠ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, “ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪੇੜ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੰਪ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਅੱਜ ਇਥੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ। ਪਰ ਭਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਥੇ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।” ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾਮਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੰਪ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੰਗ, ਤੂੰ ਕੀ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਢਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰੀਦਾ।” ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਧਾਰਾ ਜੋ ਇਥੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ। ਇਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਸੰਤਾਨ ਔਰਤ ਸਿਰਫ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜੇ ਇੱਥੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੰਗ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼।“ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਤੁਾਡਾ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਨਿਵਾਸ ਰਹੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।