ਉਤਨਕਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਤਨਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਨਕਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸ্নਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਦਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਦਿੱਖਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਉਹ ਕੁੰਦਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਲਏ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਗਢਾ ਗਾਂ ਲਈ ਭਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਇਸ ਗਢੇ ਨੂੰ ਭਰੋ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਤਨਕਾ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗਢਾ ਕਿਵੇਂ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ: “ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।” ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦਿਓ।” ਪਹਾੜ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨਾਕਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ?” “ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗਢਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਰੋ। ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰਾ, ਧਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੋ। ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਮਹਿਲਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਬੁਦਾ, ਸੱਪ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: “ਮਿੱਤਰ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਭਾਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਜ੍ਹਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਯਸ਼ ਆਵੇ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ, ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਢੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਅਰਬੁਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਢੇ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਬੁਦਾ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਅਟਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।” “ਜੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।