ਜਦੋਂ ਉਤਤੰਕਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਸਾਤਵਿਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਬਿਲਵ ਫਲ ਵੇਖੇ। ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੱਪ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕਾ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕਾ ਵੀ ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਟ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਫੈਦ, ਗੁਣਵਾਨ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਉਤਤੰਕਾ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਘਬਰਾ ਗਏ ਤੇ ਉਤਤੰਕਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁੰਡਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੀੜਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਉਤਤੰਕਾ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਕੁੰਡਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਖੱਡ ਗਊ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਭਰਣੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਇਸਨੂੰ ਭਰ। ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਉਤਤੰਕਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਖੱਡ ਕਿਵੇਂ ਭਰੀ ਜਾਵੇ। ਲੰਬੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਕੋਲ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੀਆਂ ਪਾਂਖਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸਦਾ ਉਪਾਅ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਖੱਡ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨਾਕਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ?" ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਡਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਵੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੇ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਵਨੀ ਖੱਡ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਰ। ਪਲਾਸ਼, ਖਦੀਰ, ਧਵਾ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦੇ ਡਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ।" ਪਰ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਭਿੱਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਤਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੰਦਿਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗਾ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਗੁਰੂ-ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।