ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਤਤੰਕ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ’ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਰਾਣੀ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਦੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਦੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ ਆਉ।” ਉਤਤੰਕ ਫੌਰਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਗੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਨੇਕ ਰੂਹ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣਾ।” ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਲੈ ਲਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।” ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਤਤੰਕ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?” ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹੇ ਦੁਖ ਤੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਸੱਤਵਿਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਤਰਫੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਤੰਕ ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਤਰਾ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਵੀ ਉਸ ਛੇਦ (ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਬਿਲ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤਲਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੱਚਾ, ਗੁਣਵਾਨ ਸਫੈਦ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਘੋੜਾ ਉਤਤੰਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਧੂੰਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਘਬਰਾ ਗਏ ਤੇ ਉਤਤੰਕ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਕੁੰਡਲ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ (ਘੋੜਾ) ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ’ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪੀੜਾ ਜਾਣ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। “ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਓਥੇ ਲੈ ਚੱਲਾਂ ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਤਤੰਕ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ (ਉਤਤੰਕ) ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਅਲਸੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਕੁੰਡਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈਆਂ।” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਗੱਡਾ (ਪਿੱਟ) ਗਾਂ ਲਈ ਭਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਇਹ ਪਿੱਟ ਭਰ ਦੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਉਤਤੰਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਿੱਟ ਕਿਵੇਂ ਭਰੀ ਜਾਵੇ। ਲੰਮੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਪੰਖ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਦਾ ਵੀ ਉਪਾਅ ਹੈ ਕਿ ਪਹਾੜ ਇਥੇ ਲਿਆਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਰਬੁਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਪਿੱਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿਓ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦਿਓ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।