ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਗੁਰੂਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਓ।” ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਦੀ ਉਲਲੇਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਮਦਯੰਤੀ ਤੋਂ ਕਾਨ ਦੀਆਂ ਵਲੀਆਂ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਭੁਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਨ ਦੀਆਂ ਵਲੀਆਂ ਦੇ ਦੇ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹਨ।” ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ خاطر ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ।” “ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਲੀਆਂ ਦੇਵੇਗੀ।” ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਮਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਕਾਨ ਦੀਆਂ ਵਲੀਆਂ ਦੇ, ਮਹਿਲਾ; ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾ।” ਉਤਤੰਕ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।” ਫਿਰ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਵਲੀਆਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, “ਇਹ ਕਾਨ ਦੀਆਂ ਵਲੀਆਂ ਲੈ ਲੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।” ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਲੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਕੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਚਮਕਦਾਰ ਵਲੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।” ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਵੀ ਦੱਸੋ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਲੋਕ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਲਾਨਤ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਸਾਤਵਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ।” ਉਤਤੰਕ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫਲ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਾ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਲ (ਸੱਪ ਦੀ ਬਿਲ) ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧੂੰਆਂ ਉਠਣ ਲੱਗਾ। ਸੱਪ ਸਭ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਤਤੰਕ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਲੀਆਂ ਉਤਤੰਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ, ਉਤਤੰਕ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆ ਗਿਆ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਵਸਦਾ ਹੈ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਤਤੰਕ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਦਯੰਤੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। “ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਵਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।” ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਵਲੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਲੀਆਂ।