ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ?" ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਆਇਆ ਕਿ, "ਮੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਸਦੀ ਇਹ ਪੀੜਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੌਤਮ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਈ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬੱਚੇ, ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰ।" ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੁਰੂਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ।" ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੱਚੇ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਮਦਯੰਤੀ ਕੋਲੋਂ ਕੰਨੀਆਂ ਲਿਆ।" ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਕੰਨੀਆਂ ਦੇ ਦੇ, ਪਿਆਰੇ; ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰ।" "ਮੇਰੀ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੰਨੀਆਂ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।" ਉਸਨੇ ਮਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੰਨੀਆਂ ਦੇ ਦੇ, ਮਹਿਲਾ; ਸੌਦਾਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਗੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਪਹੁੰਚਾ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੰਨੀਆਂ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਵੀ ਦੱਸੋ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।" "ਇਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸਿਸ਼ਠ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਸੱਤਵਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਬੂਲ ਕਰ।" ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸਨੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮृਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕੰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਉਤਰਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਤਤੰਕ ਵੀ ਉਸ ਸੁਰਾਖ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸਨੇ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫੈਦ ਸੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।