ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੰਦਿਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਗਾਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਾੜ ਇੱਥੇ ਭੇਜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਥਾਂ ਭਰ ਸਕੀਏ।” ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਭੇਜਾਂਗਾ।” ਪਰ ਉਥੇ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਾਗ ਪਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਧਰਮਪਰਾਇਣ ਪਤਨੀ ਅਹਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਉੱਤੰਕ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇਰੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਚੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਜਟਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ?” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਣਗਵਾਈ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਕੁਲ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਦੁਖ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਤਕ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਘਰ ਜਾ ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰ।” ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉੱਤੰਕ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਗੁਰੂਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।” ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲ ਜਾ।” ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉੱਤੰਕ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਮਦਯੰਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਮਦਯੰਤੀ ਕੋਲੋਂ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਲਿਆ।” ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉੱਤੰਕ ਤੁਰੰਤ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਦੇ ਦਿਓ; ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤੰਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ।” “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛ ਲੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।” ਉੱਤੰਕ ਨੇ ਮਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਦੇ ਦਿਓ; ਸੌਦਾਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਤੰਕ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਸੁਗੁਣਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾ।” ਫਿਰ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤੰਕ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਦੇ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਲੈ ਲਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਤੰਕ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੱਖਸ਼ਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਤੰਕ ਵਾਪਸ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦ ਇਹ ਚਮਕਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੜੇ ਆਏ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।” ਫਿਰ ਉੱਤੰਕ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਵੀ ਦੱਸੋ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਜੋ ਲੋਕ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।