ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਨੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਖੱਡ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: "ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਿਮਾਵਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਭੇਜ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ! ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੰਦਿਨੀ, ਉੱਤਮ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਹਾੜ ਭੇਜੋ।" ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕੁਝ ਪਹਾੜ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।" ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ "ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਥੱਲੇ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਹਿਲਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਭਗਤ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਜਟਾ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ—ਮੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰ।" ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗੁਰੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ।" ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਨਾਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਮਦਯੰਤੀ ਕੋਲੋਂ ਕਣ ਝੁਮਕੇ ਲਿਆ।" ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਝੁਮਕੇ ਦੇ ਦੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਆਵਾਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰ।" "ਉਸ ਕੋਲ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਝੁਮਕੇ ਦੇ ਦੇਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪਰਸਪਰ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ।