ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਜ੍ਰਾਂਗਦ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਥਾਂ ਚੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵਕਤ, ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੈਨਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਸੈਨਾ ਦਾ ਬੜੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਰਤਨਾਂਗਦ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਸ਼ੋਣ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਝੀਲਾਂ ਸੀ। ਉਥੇ, ਅਰੁਣਨਾਥ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਜੋਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਥੰਭ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਕੁਝ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਝੀਲ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਦੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਠਦਾ, ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਦਾ। ਉਹ ਚੰਦਨ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਧਵਜਾਰੋਹਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਤਸਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰੁਣਾਚਲਨਾਥ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ। ਕਲਹਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਅਤਿ ਸਯਾਮੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਧੁੰਦ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਥੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਹਾਜਰੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੁਣਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਰੂਪ ਆਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਸੀ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਭੂਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਉਂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸੀ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਈ। ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਮਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਬੇਅੰਤ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਜ੍ਰਾਂਗਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸੀ।