ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੰਦ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਵਰਗੇ ਦੋ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ালী ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਸਪਸ਼ਟ ਸਮਝੋ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਾਂਗੇ।" ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ, ਸੰਹਾਰ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਤੂੰ ਮਸਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ। "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਪੰਨਤਾ ਅਰਪਣ ਕਰ।" ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਰੁਣਾਚਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਰੁਣਾਚਲ ਮਹਾਤਮਯ ਦੇ ਉਤਰਾਰਧ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੰਡ ਦੇ ਸਕੰਦਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨੰਦੀਸ਼ਾ, ਦੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਆਚਰਨ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਗਈ। "ਵਜਰਾਂਗਦਾ ਨੇ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ?" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਚੁਣੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀ ਵਾਹਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵ ਸਮਪਤਿ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਰਤਨਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੂਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਝੀਲਾਂ ਸਨ। ਅਰੁਣਨਾਥ ਦੀ ਜੋਤ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਸਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਵੈ ਸੰਗਤ ਸੀ, ਸ਼ੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਗਸਤਿਆ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਤੀਰਥ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਪਲ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੀ ਵੰਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਉਠਦਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਾਰਤਿਕ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਚੰਦਨ, ਕਮਲ ਤੇ ਕਪੂਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਧਵਜਾਰੋਹਣ ਤੇ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਅਰੁਣਾਚਲਨਾਥ ਨੂੰ, ਦਯਾ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਨਮਾਨ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ। ਕਲਹਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮਸਕ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਯੰਯਮੀ ਰਹਿ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਿਸਟ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਵਰਗਾ, ਉੱਚੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਦਯਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਕਮਲ-ਸਾਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਅੰਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ: "ਮੈਂ ਹੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।