ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀਪਤੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਹਦੇ ਮੁਖ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਲੰਬੋਦਰ, ਜੋ ਓਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਆੰਬਕ ਨੇ ਹੇਰੰਬ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਆਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ। “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਹੋਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਭਾਵੇਂ ਗੁਪਤ ਹੀ ਕਰ ਲਓ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਕੜੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, “ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਵਾਰੀ ਯੋਗ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਗਿਆ।" ਅਤੇ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮ ਕੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। “ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਸਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤ੍ਰੁੱਟ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਆਈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਬੋਲੇ: “ਸਾਫ ਸੁਣ ਲਵੋ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸਾਂਗੇ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨ, ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ, ਇਸ ਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪੈਦਲ ਕਰ, ਮਿਰਗ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦੇ।” ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਅਰੁਣਾਚਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਚਮਕਦੇਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਵਾਲਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਅਰੁਣਾਚਲ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਉੱਤਰਾੜ੍ਹ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੰਡ ਦੇ ਸਕੰਧ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨੰਦੀਸ਼ਾ, ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਪੁਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਜ੍ਰਾਂਗਦ ਨੇ ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਥਾਂ ਚੁਣੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਉਸਦੇ ਵਾਹਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੈਨਾ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਖਜਾਨਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕੋਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਤਨਾਂਗਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੱਭ-ਲੱਭ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਰੁਣਨਾਥ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ।