ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ-ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਕਟ ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਨ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਇਹ ਸਭ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਅਜੀਬ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਹੋਇਆ?" ਇਸ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ, ਕਲਾਧਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਨ, ਜਾਣ ਲੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ-ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ, ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੌਂਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਣਾਵ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਹ! ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬੁਰੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ?" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਵਾਸ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਵਾਰਤਨਿਕ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਹੋ।" "ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਯਾਨਕ ਅਤੇ ਡੁਕਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਸਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਸੀਂ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇੰਝ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ।" "ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਕ ਸ਼ੁਭ ਸਭਾ ਦਾ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਗਜਾਨਨ ਅਤੇ ਸ਼ਡਾਨਨ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਫਲ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਸਨ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।' ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਫਿਰ ਲੰਬੋਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਹੇਰੰਬਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, 'ਅੱਜ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।' ਅਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਇਹ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ।' 'ਜੋ ਵੀ, ਇਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ...' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ..." ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਿਆ।