ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਤਪस्या ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਲਾਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ। ਅਰੁਣਾ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਪਸਥਿਤੀਆਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ। ਇੱਥੇ, ਅਰੁਣਾ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸੋ। ਇਸ ਅਰੁਣਾ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੋਣਾ-ਗਿਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸੋਣਾ-ਗਿਰੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜਾ ਵਜਰਾਂਗਦਾ ਨੇ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਹੋਏ? ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਜਰਾਂਗਦਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰਾਂਗਦਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਕ, ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗੰਭੀਰ, ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਹਿਰਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕੀ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਸ਼ੂ-ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ, ਕੰਨ 'ਚ ਕੁੰਡਲ, ਗਲ 'ਚ ਹਾਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਏ: "ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਇਹ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ?" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਕਲਾਧਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਰਾਜਾ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੋਣੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉੱਪਾਸਨਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਚ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗਿਆਨ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ 'ਤੇ ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਕ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਸ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਤੀਬਰ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰੂਪ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਜਲਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਚਰਨ ਥੱਲੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਤਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ?' ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਾਧਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਦਿ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।