ਮਾਂ ਗੌਰੀ, ਲਜਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਰਥ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਇਹ ਸੀ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਜੋੜੀ। ਇਸ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਚਾਂਦਨੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਇੱਕ ਹੀ ਸਲੇਟੀ-ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਸਤਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋਧ ਲਈ ਥਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਸਤਨ-ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸ। ਲੋਕ ਦੋਵਾਂ—ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈਣ। ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਵੱਸੇ। ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਬਿਪਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਤਾਰੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਥੇ ਅਰੁਣ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਅਰੁਣਾ ਦੇਵੀ, ਇਥੇ ਹੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵੱਸ। ਇਸ ਅਰੁਣ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੋਣਾ-ਗਿਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਕਥਾ-ਵਚਕ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੋਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜਰਾਂਗਦ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਹੋਏ?” ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਟਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਜਰਾਂਗਦ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ—ਵਜਰਾਂਗਦ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਨਿਆਇਕ, ਗਹਿਰਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਨੇਕ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਸੁਗੰਧ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਰਗ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਅਜਾਣੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਬੇਸਬਬ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕੀ ਹੈ?” ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਦੋ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਸ਼ੂ-ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਡਲ ਬਾਂਧੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨੂੰ, ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ?” ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਕਲਾਧਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।