ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਭੁਲਾਵਾ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ—ਪਰ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਾਰੁਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਰੋਹਿਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੂ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪਵਨ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਬੋਲੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅਰਥ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ, ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਗੌਰੀ ਨੇ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਰਥ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦਾ ਆਦਭੁਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰੂਪ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਹੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਤਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸਤਨ-ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸ। ਸਭ ਲੋਕ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਦੇਵੇ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਸਦਾ ਇਥੇ ਅਰੁਣ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਅਰੁਣਾ ਦੇਵੀ, ਇਥੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵੱਸ। ਇਸ ਅਰੁਣ-ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਣਾ-ਗਿਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਸੋਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਵਜਰਾਂਗਦ ਪਾਂਡਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਦੋ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ? ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਇਹ ਭਗਤੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਜਰਾਂਗਦ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡਯ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰਾਂਗਦ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗੰਭੀਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਅਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੀਖੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਰਗ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਥਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।