ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਅਲੌਕਿਕ ਜੋਤ ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਇਸ ਧੀ ਨੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿ-ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਮੈਰੂ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਕੈਲਾਸ ਵਾਸੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਸ਼ੋਭਾ-ਸਵਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਜਿਹੜਾ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਆਨੰਦਮਈ ਨਾਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਅਲੌਕਿਕ ਜੋਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਅਤਿ-ਗੌਰਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਪੋਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸਹਿਤ, ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਵਸੁ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗਿਆਰਾਂ ਮਹਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਸਰਪ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਭੈ ਨਾਲ, ਅਤਿ-ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਪੀੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਹਾਸ-ਭਾਵ ਤੇ ਕੋਮਲ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਪੂਰਨ ਬੋਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਤਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਭਰਮ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਾਰੁਣੀ, ਮੈਂ ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ; ਤੂੰ ਰੋਹਿਣੀ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ; ਤੂੰ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ), ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ; ਤੂੰ ਮੇਰੂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ; ਤੂੰ ਗਿਆਨ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ; ਤੂੰ ਵਿਦਿਆ, ਮੈਂ ਗਿਆਨਯੋਗ; ਤੂੰ ਵਾਕ (ਬੋਲੀ), ਮੈਂ ਅਰਥ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ, ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਇੱਛਾ-ਸਨਚਾਲਿਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਲਜਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਰਥ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ। ਉਸ ਰੂਪ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਇੱਕ ਹੀ ਸੁਨਹਿਰੀ (ਤਾਵੀ) ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸthan (ਛਾਤੀ) ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਸthan-ਨਾਮਾ (ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ) ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸ। ਸਭ ਲੋਕ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤਰ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋਣ। ਤੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਅਲੌਕਿਕ ਜੋੜ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।