ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਸੇਵਾ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਮਨ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ करनी ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਉਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਓਹੋ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇਜ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਇਆ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਤਿਕੀ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਾ ਦਿਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੰਖ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਭਰ ਕੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ—"ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਕ ਹੋ ਅਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ। ਜਿਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਨਾਚ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਅਤਿ ਅਭਿਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸਹਿਤ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਵਸੁ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗਿਆਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਸੱਪ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੋਰ ਗਣ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੋਮਲ ਕੰਠ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਚਾਰਿਆ—"ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਜਨਮਜਾਤ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ—ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਾਰੁਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਰੋਹਿਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੂ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਗਿਆਤਾਵਾਂ ਯੋਗ੍ਯ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵਾਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅਰਥ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ, ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।