ਜਦੋਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਦੁર્ગਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁರ್ಗਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤੀਰਥ ਰਚ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।" ਦੁರ್ಗਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਰਕ ਤੱਕ ਚੀਰ ਗਈ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਜਲਧਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁર્ગਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿੰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੁੱਗਾ, ਜਦ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਬੈਠੀ, ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ – ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ – ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੁੱਗਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਦੁੱਗਾ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਓਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਕਾਟਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਤਪ ਕਰ।" ਗੌਤਮ ਦੇ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਤਿਕੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਨੁਪਮ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤੇਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚਹੁੰਚੁਫੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੂ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਹੋ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਵਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਹਨੂੰ ਦੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ – ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਏਕਤਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ – ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਆਨੰਦਮਈ ਨੱਚ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ – ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ – ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਤੇਜ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਅਤਿਅਭਿਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਤੇਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸਹਿਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗਿਆਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਸੱਪ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਹਿਯੋਗੀ – ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ, ਅਤੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹਲਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਪਈ।