ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਦੇ ਪੈਦਲ ਤੇ ਕਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਤਾਵਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਹਾਥੀ ਚਲਾਣ ਵਾਲਾ ਅੰਕੁਸ਼, ਫੰਦਾ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ। ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ, ਗਦਾ, ਬਰਛਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਡੰਡਾ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਲ ਆਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਸਿੰਘ ਮਾਤਾ ਦੁर्गਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਛ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਸੁਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸਿੰਘ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਸੂਰ, ਫਿਰ ਬਾਘ, ਫਿਰ ਹਾਥੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭੈਂਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਮਾਤਾ ਦੁर्गਾ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਉਸ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਭੈਂਸ ਰੂਪ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅਮਰਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਦੁργਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ਰ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਅਹੋ, ਮਾਤਾ ਦੁργਾ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ! ਜਦੋਂ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਜਾਗ ਉਠੀ। ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਾਸਣੀ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇਸ ਭੈਂਸ ਦੇ ਗਲਤ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇ।" ਗੌਰੀ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣਾਓ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨਰਕ ਤਕ ਚੀਰ ਗਈ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਉਸ ਗਹਿਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਉਸ ਭੈਂਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਉਠਾ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਦਰਅਸਲ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰਲੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਮ ਹੈ। ਇਹ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਕਾਠਯਾਇਨੀ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰ। ਗੌਤਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਾਰਤਿਕੀ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।