ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ (ਵਿਣੁ) ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਰਸਵਤੀ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਚਮਚਾ (ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ) ਫੇਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਅਤੇ ਬਰਛਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਵੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਗਾ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਨੂੰ। ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਕਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਲਦ-ਜਲਦ ਚਮਕਦਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਡਰ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਹਥੀ ਦੰਦ, ਫਾਂਸੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਹ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਗਦਾ, ਬਰਛਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸਿੰਘ, ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਗਾ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਕਦੇ ਸਿੰਘ, ਕਦੇ ਸੂਰ, ਕਦੇ ਬਾਘ, ਕਦੇ ਹਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਭੈਂਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਗਲੇ 'ਤੇ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ਰਾ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਹ-ਵਾਹ! ਜਦੋਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਨੇ ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖੀ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ। "ਹੇ ਵਿਂਧਿਆ ਵਾਸੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਇਸ ਭੈਂਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਹਟਾ ਦੇ।" ਗੌਰੀ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਰਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗ੍ਰਿਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।" ਗੌਤਮ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਰਗਾ, ਪਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਤਕ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਗहरे, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭੈਂਸ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਜੋ ਲਿੰਗ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਗਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉਭਰ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ।