ਜਦ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਅਜੈਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜੋ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ-ਨਿਦ੍ਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਮਧੂ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜਨਮ ਨਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮੌਤ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਂਦੀ। ਹੇ ਵਿਂਧਿਆ-ਵਾਸਿਨੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਕੋਈ ਭੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਫਲ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਕੂਬੇਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੀ ਗਈ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਮਧੁ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਪਾਲਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੋ, ਜੋ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਮਰ ਵੀ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਤਾ ਦੁರ್ಗਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁರ್ಗਾ ਨੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮੁਖ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਉੱਤੇ, ਅੱਠ ਤੀਰ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਕਦੇ ਪੈਦਲ, ਸੌ-ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਜਲਦ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਮੰਡਲੀ ਵੀ ਡਰ ਗਈ। ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਹਾਥੀ-ਅੰਕੁਸ਼, ਪਾਸਾ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕੁਹਾੜੀ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਮਗਰ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਸੌਟਾ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵਰਤੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਦੁರ್ಗਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸਿੰਘ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੂੰਛ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਕਦੇ ਸਿੰਘ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਸੂਰ, ਕਦੇ ਬੱਘ, ਕਦੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੈਂਸਾ ਬਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿਸਦਾ। ਮਾਤਾ, ਮਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵੱਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਗੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਗਲੇ ਤੋਂ ਘੁੱਟ ਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਦੁರ್ಗਾ ਨੇ ਕਾਸ਼ਰ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਹੇ, ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੁರ್ಗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਸੀ! ਜਦ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਚਿਰ-ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਵਿਂਧਿਆ-ਵਾਸਿਨੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਭੈਂਸ ਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿਓ।