ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ ਰਚੇ-ਬਸੇ, ਉਹ ਸਭ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਬੜੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਲਟਠੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਪ ਆਈ, ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੌਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇ ਚਾਮਰਾ, ਦੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਓਹਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਅਜੇਤਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ (ਦੇਵੀ) ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਮਧੁਕ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕੇ। ਜੇ ਤੂੰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜਨਮ ਨਾ ਲੈਂਦੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਅੰਤ ਕਦੇ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਤਪਸਿਆ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਸੌਂਣ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਦੀ ਪਾਲਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ। ਤੈਨੂੰ ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਚਾਉਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਤੇ ਭਾਲਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਭਿਆਨਕ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਨੇ ਆਪ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਛਾੜ ਕਰਕੇ, ਦੁರ್ಗਾ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁर्गਾ ਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁर्गਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਦੇ ਪੈਦਲ, ਕਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸੌ-ਧਾਰੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ। ਇਸ ਘੜੀ, ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਅਸੁਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਹਾਥੀ-ਅੰਕੁਸ਼, ਫਾਂਸੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕੁਹਾੜੀ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤੇ ਮੋਟਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਵਰਤੇ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਆਏ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ। ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸ਼ੇਰ ਵੀ, ਉਸਦੀ ਪੂੰਝ ਦੇ ਛੋਹ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਕਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕਦੇ ਸੂਰ, ਕਦੇ ਬਾਘ, ਕਦੇ ਹਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ (ਭੈਂਸਾ) ਬਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ।