ਇਹ ਘੜੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਬੜੀ ਤੀਬਰ, ਦੁਰਜੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ, ਮਹਾਨ ਮਕੁਟ, ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂੰ ਗੱਜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਲਯ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਥਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ, ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਕੁਝ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ। ਹੋਰ, ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉੱਤਾਵਲੀਆਂ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸ਼ੇਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਕੁਝ, ਲਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗੂੰ ਚਮਕਦਾਰ। ਇਹ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਸੱਠ ਲੱਖ ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਵਲਯ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਕੁਟ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਘਾਹ ਰੇਡਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਸੀ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਗਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਲ ਹੋਣ, ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਰ ਗਈ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਦੰਡਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੁਕਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਪ ਆਈ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੌਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਸਕਲ ਦਾ ਸਿਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ, ਜੋ ਅੱਜ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇ ਚਾਮਰਾ, ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ, ਵੱਡੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਲੇ। ਰਥੀ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਖਲ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਜੈ ਹੈ। ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਮਧੁਕੈਟਭ ਵੀ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਜੇ ਤੂੰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਨਾ ਜਨਮੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਮਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਵਿਂਧਿਆ-ਵਾਸਿਨੀ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਫਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ? ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਸੌਂਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦਾ ਭੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।