ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ—"ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਵਲੋਂ ਇੰਨੀ ਉਦੇਸੀਤਾ ਕਿਉਂ?" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਖੱਟ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਛਤਰੀ ਮਿਲੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਤਪ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕੁਮਾਰੀ।" ਪਰ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ। "ਇਹ ਗੱਲ ਛੁਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਉਲਟੇ-ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਅਨੁਚਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਰੋਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਧਰ, ਮਹੀਸ਼ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਗਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਦਬਾਉਣ ਔਖੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਕੁਟ, ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਹੱਲਾ-ਗੁੱਲਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ (ਸਿੰਘ) ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਬਲੰਦ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਲਯ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਦੰਡ ਫੜੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਬਾਘਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਲਾਲ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਮੂਰਤਿ ਵਿਚ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਸੱਠ ਲੱਖ ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਵਲਯ ਅਤੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਘਾਹ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਸਨ। ਚੁੜੈਲਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਸੈਨੀਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਮਦਿਰਾ ਵਾਂਗ ਪੀਂਦੀਆਂ। ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਠਾ ਲੈਂਦੇ। ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਛੁਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਤਿੱਖੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਲੰਬੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੌਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰਾਹੀ ਨੇ ਬਾਸਕਲ ਦਾ ਸਿਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅਤੇ ਚਾਮਰਾ, ਦੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਜਬੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।