ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਗਿਰੀਜਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੋਣ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਿਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਚਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇਤਨਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਇਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਤੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੀ ਇਕ ਹੋਰ ਦੈਤ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੈਤ, ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਿਰੀਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਰੀਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਹੁਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਵੱਲੋਂ ਐਨਾ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਰੂਆਂ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਛੱਤ—ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ। ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੀਸ਼, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਛੁਪਾਉਂ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੈਤ-ਸਤ੍ਰੀ ਗਿਰੀਜਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਲਟ-ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਅਯੋਗ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤ-ਸਤ੍ਰੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਚਨ ਲੈ ਬੈਠੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫੌਜਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੇਨਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਨਗਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੈਤ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ, ਦਬਾਉਣ ਔਖਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਹਾੜ, ਮਹਾਨ ਮੁਕੁਟ, ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਹਲਚਲ ਸੁਣਕੇ, ਗਿਰੀਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਆਇਆ, ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੁਨ ਪਾਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਮੰਡਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ, ਡੰਡੇ ਫੜੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਈਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ। ਤਾਈਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਵੀ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਲਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਸਾਠ ਲੱਖ ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਤੋੜੇ ਗਏ। ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਘਾਹ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਤ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੈਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਲੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਲਾਲ ਲਹੂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਕੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਰੀਜਾ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਖਿਆ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ।