ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤੁਟ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੱਗਰੀਆਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਚੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਵਿਧੀਵਤ ਅਰਚਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਨੀਆਂ, ਮੂਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਜ ਅਗਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਪ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਰਖਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ। ਨੀਵਾਰਾ ਚੌਲ ਦੇ ਬੀਜ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੱਕ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ। ਆਲਾਵਾਲਾ ਫਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਤੁਤੀ ਗਾਉਂਦੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ, ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਕਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਭਿਆਨਕ, ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਵਕੰਪਿਤ, ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਊ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨੌਜਵਾਨ ਮਨ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਲੋਂ ਇੰਨਾ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈ?" "ਹੰਸ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਛੋਨੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਦੁਵਾਦਿਨੀ।" "ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਹੈ।" "ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਛੁਪਾਉਂ? ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੜੀ ਉਲਟ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਅਸੰਯਤ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੈਤਿਆ-ਔਰਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਇਆ। ਨਗਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਬੜਾ ਉੱਤਪਾਤੀ, ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੁਕੁਟ, ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ। ਇਹ ਹੰਗਾਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸਿੰਘ ਗর্জਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ ਹੰਸਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ। ਹੋਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਹੋਰ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।