ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਤੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਾਪਰੀ। ਇਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ-ਭੂਮੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੂਰੇ ਤੀਰਥ-ਵਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਉਚਿਤ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਗੁੱਥ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੰਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਕੋਹਰੇ ਵਰਗਾ ਹਲਕਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੁੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਨਾਜੁਕ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰ ਕਮਲਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਚਾਵਲ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਰੇਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਆਹਵਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇੱਕ ਸ਼ੰਕਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਸਨ, ਪ੍ਰਤੀਮਾ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸੋਮ ਆਦਿਕ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਗੋਮੁਦਰਾ ਆਦਿ ਮудਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੀ। ਤੱਤ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ‘ਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ‘ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਾ ਕਰਦੀ। ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਪੰਚ-ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੀ। ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਸਮਗਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਹਵਾਨਾ ਕਰਦੀ। ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਚੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ। ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖਿਤ ਸ਼ੁਭ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯਥਾਵਿਧੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ—ਕੰਦ, ਮੂਲ, ਫਲ ਆਦਿ। ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਸਿਰੇ ‘ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਪ ਸਹਿੰਦੀ। ਮੀਂਹ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ। ਨੀਵਾਰਾ ਚਾਵਲ ਦੇ ਬੀਜ ਦੇ ਕੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ। ਆਲਾਵਾਲਾ ਫਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ। ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਜਿਸਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਰੋਕਦਾ। ਉਹ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਹੋਰ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਹੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਡਰਪੋਕੇ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ?