ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਆਵਸ਼ਕਤਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਊ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਬੀਤਾਵੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਦ੍ਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਧਰਮ-ਹਰੀ ਨਾਮਕ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਮਲਿਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—"ਅਯੋਧਿਆ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਗਰੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਸਵੈṁ ਹਰੀ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਹਾ ਵਿਸ਼ਣੂ! ਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ! ਹਾ ਅਯੋਧਿਆ! ਹਾ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਨੇ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ: "ਨਮਸਕਾਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕੰਵਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ। ਓਮ, ਯੋਗ-ਨਿਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯੋਗੀ-ਰਤਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਮਧੁਰ ਮੱਥੇ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਲਾਵਣੀ ਭਰੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਹೃಷੀਕੇਸ਼—ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: "ਮੰਗੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਲੱਸ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਚਾਰਯ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ-ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਖੇ, ਇੱਥੇ ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਜਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜ ਕਰੇ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਆਸ਼ਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਧਰਮ-ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਧਨ੍ਯ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ—ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ...